Douze Points 2026 [12]: Litouwen

Een van de meest onderschatte bijdrages van dit jaar. Ik vind de melodie en de overgangen prachtig, evenals de prachtige stem van de zanger. De ‘vermomming’ snap ik niet, wat en waarom? En Spaans? Hoezo?

Een dark horse.

Ik vind de staging eerder intrigerend, artistiek, passend. Het nummer bezingt immers ook een beetje de “Mad world” waarin we terecht zijn gekomen, en is dus best actueel en zelfs emotioneel. Een passievol stuk, met Spaanse instrumentatie en op Lion’s vocale leest geschoeide reffreinen. En dan mag een act best een beetje schuren. Ik denk dat de gemiddelde kijker meer meegezogen gaat worden in Lion’s optreden, dan we nu vermoeden. Als Conchita met een baard al haar ogen op haar gericht kan krijgen; als Loïc Nottet met een robot-achtige choreo indruk weet te maken; als Jamala een stukje emotionele geschiedenis uit “1944” met verve kan bezingen; als kale Dons toch een snaar weet te raken. Dan kan deze vocaal uitmuntende Bicentennial Man in de finale ook echt wel wat goosebumps creëren. Kortom: de enige act met het meest vloeiende en natuurlijk uitgebeelde verhaal. Opdat de echte wereld snel wat minder “Mad world” mag worden.

TOP 10, wat mij betreft.

Deze uitdossing heeft hij helemaal niet nodig bij dit mooie nummer, zie ook de bedoeling hier niet van. Ik hoop dat Litouwen doorgaat naar de finale. Staat in mijn top 10 !

Het enige dat me echt bijblijft zijn de zin met de titel en zijn body paint. Alhoewel het me ook overkomt als een sympathieke act wordt het verhaal me niet duidelijk. Te weinig contrast in dynamiek, het mag groter en kleiner, zorgt ervoor dat een aantal van de goede muzikale componenten die het nummer in zich heeft eerder saai aanvoelen dan dat het er kwalitatief uitspringt.
Wel jammer, denk dat het de finale niet haalt terwijl het in de basis helemaal niet zo slecht is.